การสิ้นสุดสัญญาและเงินชดเชยในจีน

กฎพื้นฐานของมาตรา 46

มาตรา 44 ถือว่าการสิ้นสุดระยะเวลาที่ตกลงเป็นวิธีหนึ่งที่สัญญาจ้างงานสิ้นสุด จากนั้นมาตรา 46 กำหนดเงินชดเชยทางเศรษฐกิจเมื่อสัญญามีกำหนดหมดอายุ เว้นแต่ลูกจ้างปฏิเสธการต่อสัญญาทั้งที่นายจ้างคงหรือปรับปรุงเงื่อนไขเดิม

• นายจ้างตัดสินใจไม่ต่อสัญญา: โดยหลักแล้ว N ตามกฎหมายคือจุดเริ่มต้น
• นายจ้างเสนอให้ต่อสัญญาด้วยเงื่อนไขเดิมหรือดีกว่าและลูกจ้างปฏิเสธ: ข้อยกเว้นตามมาตรา 46 อาจหมายความว่าไม่มีค่าชดเชยตามกฎหมายที่ต้องจ่าย
• นายจ้างเสนอเงื่อนไขที่แย่ลงและลูกจ้างปฏิเสธ: ตามถ้อยคำแล้วไม่เป็นไปตามเงื่อนไข “เท่าเดิมหรือดีกว่า” แต่ยังต้องตรวจสอบเงื่อนไขและหลักฐาน
• หากไม่มีข้อเสนอให้ต่อสัญญาหรือคำปฏิเสธที่ชัดเจน อีเมล ร่างเอกสาร บันทึกการสนทนา และวันที่ส่งมอบจะกลายเป็นหลักฐานสำคัญ

ในสถานการณ์ที่ได้รับความคุ้มครอง ลำดับขั้นตอนอาจเปลี่ยนแปลง

ตามมาตรา 45 สัญญาที่ถึงวันสิ้นสุดระหว่างเกิดพฤติการณ์บางอย่างตามมาตรา 42 ต้องขยายไปจนกว่าพฤติการณ์นั้นสิ้นสุดลง ซึ่งรวมถึงการตรวจโรคจากการทำงานบางประเภท การบาดเจ็บจากการทำงาน ระยะเวลารักษาพยาบาลที่กำหนด ช่วงตั้งครรภ์และคุ้มครองการคลอดบุตร ตลอดจนบางกรณีของการจ้างงานระยะยาวก่อนเกษียณไม่นาน การบาดเจ็บจากการทำงานอยู่ภายใต้กฎพิเศษ

นั่นหมายความว่าวันที่ตามปฏิทินของนายจ้างไม่จำเป็นต้องเป็นวันที่สิ้นสุดตามกฎหมาย ควรตรวจสอบสถานะความคุ้มครองพิเศษก่อนคำนวณอายุงานหรือลงนามในเอกสารการสิ้นสุด

สิ่งที่ควรเก็บไว้ให้เรียบร้อยก่อนวันสุดท้าย

เก็บสัญญาและภาคผนวกทั้งหมด หนังสือแจ้งของนายจ้างเรื่องต่อหรือไม่ต่อสัญญา เงื่อนไขใหม่ที่เสนอ คำตอบของคุณ ประวัติค่าจ้าง และหลักฐานสถานะคุ้มครองพิเศษ หากยังทำงานต่อหลังวันหมดอายุที่ระบุ ให้เก็บหลักฐานเข้างาน คำสั่ง เอกสารค่าจ้าง และประกันสังคม เพราะการจ้างต่ออาจก่อคำถามด้านสัญญาแยกต่างหาก

จากนั้นคำนวณจำนวนเงิน

เมื่อชัดเจนแล้วว่าใช้แนวทางยุติสัญญาและมีสิทธิอะไร ให้ใช้ฐานค่าจ้างและตัวคูณระยะเวลาการจ้างงานตามมาตรา 47 หากระยะเวลาการจ้างงานส่วนหนึ่งอยู่ก่อนวันที่ 1 มกราคม 2008 ควรขอการคำนวณช่วงเปลี่ยนผ่านแยกต่างหาก