N, N+1 และ 2N สำหรับเงินชดเชยในจีน

N: การคำนวณค่าชดเชยทางเศรษฐกิจ

N หมายถึงตัวคูณระยะเวลาจ้างงานสำหรับค่าชดเชยทางเศรษฐกิจตามกฎหมาย ทุกหนึ่งปีเต็มนับเป็นหนึ่งเดือน ระยะเวลาคงเหลือตั้งแต่หกเดือนขึ้นไปนับเป็นหนึ่งปี ส่วนที่เหลือน้อยกว่าหกเดือนนับเป็นครึ่งเดือน

N เพียงอย่างเดียวไม่ได้พิสูจน์สิทธิเรียกร้อง ก่อนอื่นต้องเป็นกรณีตามมาตรา 46 ที่ต้องจ่ายค่าชดเชยทางเศรษฐกิจ จากนั้นจึงใช้ฐานค่าจ้างและระยะเวลาจ้างงานคำนวณ

N+1: ไม่ใช่กฎทั่วไปสำหรับการเลิกจ้างทันที

มาตรา 40 อนุญาตให้นายจ้างใช้หนึ่งในสองทางสำหรับการสิ้นสุดสัญญาโดยไม่อาศัยความผิดสามกรณี ได้แก่ แจ้งเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้า 30 วัน หรือจ่ายค่าจ้างเพิ่มหนึ่งเดือน กรณีเหล่านี้ครอบคลุมการไม่สามารถทำงานหลังสิ้นสุดช่วงรักษาพยาบาล การยังไม่เหมาะสมหลังฝึกอบรมหรือย้ายตำแหน่ง และการเปลี่ยนแปลงสาระสำคัญของพฤติการณ์ภายนอกหลังการปรึกษาล้มเหลว

ตามข้อบังคับการดำเนินงาน เงินเพิ่มหนึ่งเดือนนี้อิงค่าจ้างของเดือนก่อนหน้า ซึ่งอาจต่างจากค่าเฉลี่ยสิบสองเดือนที่ใช้คำนวณ N การที่สัญญาสิ้นสุดทันที การยุติสัญญาโดยความยินยอม การลดกำลังคน หรือข้อกล่าวหาว่าเลิกจ้างเพราะประพฤติผิดตามมาตรา 39 ไม่ได้กลายเป็น N+1 โดยอัตโนมัติเพียงเพราะไม่ได้ให้เวลา 30 วัน

2N: ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างโดยมิชอบด้วยกฎหมาย

มาตรา 87 กำหนดค่าเสียหายเป็นสองเท่าของมาตรฐานเงินชดเชยทางเศรษฐกิจตามมาตรา 47 เมื่อนายจ้างเพิกถอนหรือสิ้นสุดสัญญาจ้างงานโดยมิชอบ มาตรา 48 ยังรับรองการดำเนินสัญญาต่อเป็นวิธีเยียวยาที่เป็นไปได้ 2N จึงไม่ใช่คำเรียกที่ถูกต้องโดยอัตโนมัติทันทีที่ลูกจ้างคัดค้านคำตัดสิน

มาตรา 25 แห่งข้อบังคับการบังคับใช้กำหนดว่า เมื่อชำระค่าเสียหายตามมาตรา 87 แล้ว จะไม่ชำระเงินชดเชยทางเศรษฐกิจซ้ำ และระยะเวลาจ้างงานสำหรับค่าเสียหายนี้คำนวณตั้งแต่เริ่มความสัมพันธ์การจ้างงาน

ใช้เครื่องคำนวณอย่างรอบคอบ

เลือก N+1 หรือ 2N ที่อาจเป็นไปได้เป็นเพียงค่าประมาณตามสถานการณ์ การผ่านเงื่อนไขทางกฎหมายหรือไม่ขึ้นกับหลักฐาน ช่องทางเลิกจ้างที่นายจ้างกล่าวอ้าง กระบวนการ สถานะคุ้มครองพิเศษ และการเยียวยาที่เรียกร้อง