Eerder deze maand kwam een belangrijk arrest van het Hooggerechtshof waarin bij een internationaal voogdijgeschil tussen twee Japanse gescheiden ouders in verschillende landen de ouder met voogdij in het buitenland de voogdij kreeg overeenkomstig het Haags Kinderontvoeringsverdrag. (Zie hieronder het fragment uit het artikel van The Japan Times.)
http://www.crnjapan.net/The_Japan_Childrens_Rights_Network/res-jicck.html
Debito.org heeft uitgebreid op deze kwestie gereageerd (en ik heb zelfs een roman geschreven op basis van ware verhalen over Japan als toevluchtsoord voor internationale kinderontvoering). Een deel van het probleem is dat door de waanzin van het Japanse familieregistersysteem (koseki) na een scheiding slechts ÉÉN ouder — dus één gezin — de volledige voogdij over het kind krijgt, zonder gedeelde voogdij of wettelijk gewaarborgd omgangsrecht. Dit overkomt IEDEREEN die in Japan trouwt, kinderen krijgt en scheidt, ongeacht nationaliteit. Het overkwam zelfs mij.
Maar wat deze beslissing van het Opperste Gerechtshof enigszins niet-toepasselijk maakt op anderen dan Wajin-Japanners, is dat andere gezagszaken onder het Haags Verdrag, dat Japan slechts onder luid protest en met genoeg voorbehouden voor waarschijnlijke niet-handhaving ondertekende, met NIET-Japanse ouders veel racisme en propaganda ondervonden, zelfs van de Japanse overheid.
Bekijk als bewijs dit tv-segment met Engelse ondertitels op het ultraconservatieve Japanse Sakura Channel TV-netwerk, waaraan premier Abe Shinzo regelmatig bijdraagt en dat stevig naast het ‘presenteer Japan hoe dan ook positief’-netwerk NHK World staat. Het bevat genoeg onverholen anti-buitenlandse hypothetische situaties, waaronder het vereiste stereotype dat buitenlanders gewelddadig zijn en Japanners aan huiselijk geweld proberen te ontsnappen, om hele sociologische artikelen te inspireren, plus de ongelooflijke bewering dat het Japanse rechtssysteem alleen witte mensen tegemoetkomt en Japan een ‘egoïstisch’ buitenlands systeem opdringt.
De beste stukken waren toen bannercommentator Takayama Masayuki beweerde: a) witte mannen trouwen alleen met vrouwen uit ‘onbeschaafde’ landen totdat ze betere vrouwen vinden (zoals voormalige middelbareschoolvriendinnen), scheiden vervolgens en houden hen als ‘oppas’ voor wekelijkse ontmoetingen met hun kinderen (wat Takayama openlijk de ‘basis’ van het Haags Verdrag noemt); en b) aan het einde, niet goed vertaald in de ondertitels, citeert Takayama Mori Ohgai (dichter, soldaat, arts en vertaler die geseksualiseerde fictie schreef over een verhouding tussen een Japanse man en Duitse vrouw) met: ‘speel wat met witte VROUWEN en vlucht daarna naar huis.’ (Wie is nu egoïstisch, om niet te zeggen hypocriet?)
Duik nogmaals in de geracialiseerde sekspoel die Japan is.
“We accepteren dat u Japans staatsburger bent. Maar u ZIET ER niet Japans uit. Daarom weigeren we u service.”
Is het RACISTISCH als Chinezen ‘HELLO’ zeggen?
Oorspronkelijk gepubliceerd via het officiële WeChat-account: ExpatRights