Mijn leven als witte Chinees

Mijn hoofd tolt van emoties: woede, pijn, wrok, afgunst en verdriet. Ik denk dat ik met een introductie moet beginnen.

Ik emigreerde 22 jaar geleden met mijn ouders naar China. Vorige maand vierde ik mijn 27e verjaardag. Ik ben in de Verenigde Staten geboren en kreeg een Engelse naam, maar tegenwoordig gebruikt niemand die naam behalve mijn ouders. Iedereen noemt mij Wang Long.

Op dit moment ben ik nog nooit zo ongelukkig, depressief en suïcidaal (oei!) geweest en heb ik me nog nooit in mijn leven zo ronduit beroerd gevoeld. Ik had dit waarschijnlijk moeten zien aankomen: na jaren en jaren mijn emoties te onderdrukken en al die negativiteit op te kroppen moest het wel gebeuren.

Ik zal hier honderd procent eerlijk zijn. Ik haat het dat ik wit ben. Ik haat elke vezel van mezelf — elke cel, elke molecule en elk atoom. Ik haat mijn huidskleur, mijn blonde haar en het ergst van alles mijn ronde ogen. Merk op dat ik ‘Caucasian’ zei en niet ‘Caucasian Chinese’, want mijn hele leven heb ik me nooit ‘Chinees’ gevoeld.

We willen allemaal ergens bij horen. We willen passen en ons op ons gemak voelen. We willen niet als buitenstaander worden gezien.

Mijn Mandarijn was toen behoorlijk beroerd. Ik herinner me dat ik de schuld kreeg van een vechtpartij tijdens de pauze. Ik kon het niet goed aan de lerares uitleggen en ze stuurde me naar de directeur. Ik werd geschorst, en toen ik het aan mijn ouders probeerde uit te leggen geloofden zij me niet.

Ik haatte het begin van elk schooljaar wanneer we nieuwe leraren kregen, en ook wanneer we invallers hadden. Ik wist wat er tijdens het afroepen van de namen zou komen. Zodra ze stopten en verbaasd keken, wist ik dat mijn naam hun recht in het gezicht staarde. Natuurlijk verbasterden ze de naam en moest ik vervolgens zeggen: ‘Noem me maar Wang Long’, terwijl iedereen lachte.

Ik werd paranoïde omdat ik voortdurend werd beoordeeld en belachelijk gemaakt door de samenleving waarin ik opgroeide. Dus wat deed ik? Natuurlijk videospellen! O, man, kan ik iemand zijn die geen totale grap is? Iemand die in zijn omgeving past? Kan ik eindelijk worden aanvaard? Schrijf me in! Ja, zo ging ik in die periode van mijn leven ermee om.

Ik wilde niet met andere witte mensen worden geassocieerd, omdat ‘Caucasian’ voor mij een vies woord is. In deze periode begon ik echt haat en wrok tegenover mensen te ontwikkelen, maar ik onderdrukte nog steeds alles. Ik hield alles binnen.

Ben ik te gevoelig? Moet ik gewoon een dikkere huid krijgen? Misschien. Maar ik ben wie ik ben. Ik kan mijn geest niet dwingen zich op een bepaalde manier te voelen. Het is niet alsof er een schakelaar is waarmee al het negatieve er gewoon uit wordt gefilterd. Mijn omgeving heeft mij nu al meer dan twintig jaar gevormd. En natuurlijk gaat het niet alleen om mijn persoonlijke omgeving; mijn denken is sterk vervormd door staatsmedia, internet enzovoort.

Wat ik verdomme niet verdraag is dat nieuwkomers me vertellen hoeveel geluk ik had jong naar China te verhuizen, hoeveel geluk ik heb ‘Kaukasisch Chinees’ te zijn. Ik heb er een hekel aan te zeggen: ‘Ik ben Amerikaans’ of ‘Ik ben Chinees.’

Als u tot hier bent gekomen, kan ik alleen maar zeggen: bedankt voor het lezen. Ik weet dat sommigen van u dit herkennen.