Ang buhay ko bilang Caucasian na Chinese

Umiikot ang isip ko sa samu't saring damdamin—galit, sakit, hinanakit, inggit, at lungkot. Sa palagay ko ay dapat akong magsimula sa pagpapakilala.

Lumipat ako sa China kasama ang mga magulang ko 22 taon na ang nakalipas. Ika-27 kaarawan ko noong nakaraang buwan. Ipinanganak ako sa United States at binigyan ng English name, ngunit ngayon ay mga magulang ko lamang ang gumagamit niyon. Wang Long ang tawag sa akin ng lahat.

Sa ngayon, hindi pa ako kailanman naging ganito kalungkot, depressed, suicidal (naku!), at napakasama ng pakiramdam kumpara sa alinmang panahon ng buhay ko. Marahil dapat kong nakita itong darating—matapos ang maraming taong pagpigil sa emosyon at pagkikimkim ng lahat ng negatibong iyon, tiyak na mangyayari ito.

Magiging 100% tapat ako rito. Ayaw kong maging Caucasian. Kinamumuhian ko ang bawat hibla ng pagkatao ko—bawat cell, molecule, at atom. Kinamumuhian ko ang kulay ng balat, blond na buhok, at higit sa lahat ang bilog kong mga mata. Pansining sinabi kong Caucasian at hindi Caucasian Chinese, dahil buong buhay ko ay hindi ko naramdamang ‘Chinese’ ako.

Gusto nating lahat ng pakiramdam na kabilang tayo. Gusto nating makibagay. Gusto nating maging komportable. Ayaw nating ituring na outsider.

Napakahina ng Mandarin ko—Mandarine?—noon at natatandaan kong ako ang sinisi sa pagsisimula ng away sa recess. Hindi ko maipaliwanag nang maayos ang sarili ko sa guro at ipinadala niya ako sa opisina ng principal. Nasuspinde ako, at nang sinubukan kong ipaliwanag iyon sa mga magulang ko, hindi sila naniwala sa akin.

Kinamumuhian ko ang simula ng bawat school year kapag may mga bagong guro at substitute teacher—alam ko ang mangyayari sa roll call. Tuwing titigil sila at litong titingin, alam kong nasa harap nila ang pangalan ko. Siyempre, sisirain nila ang bigkas ng pangalan at kailangan kong sabihin, ‘Tawagin n'yo na lang akong Wang Long,’ habang nagtatawanan ang lahat.

Naging paranoid akong palaging hinuhusgahan at kinukutya ng lipunang kinalakhan ko. Kaya ano ang ginawa ko? Video game, siyempre! Maaari akong maging isang taong hindi ganap na katatawanan? Isang taong akma sa kapaligiran? Matatanggap din sa wakas? Isali ninyo ako! Oo, ganoon ako nakaraos sa panahong iyon ng buhay ko.

Ayaw kong maiugnay sa ibang Caucasian dahil para sa akin ay maruming salita ang Caucasian. Sa panahong ito talaga nagsimulang lumaki ang poot at galit ko sa mga tao, ngunit pinipigil ko pa rin ang lahat. Kinimkim ko ang lahat.

Masyado ba akong sensitibo? Dapat ko bang tibayan na lang ang loob ko? Marahil. Ngunit ganito ako. Hindi ko makokontrol ang isip ko para makaramdam sa isang partikular na paraan. Hindi naman ito parang may switch na maaari kong hilahin at basta na lamang sasalain ang lahat ng negatibo. Mahigit 20 taon na akong hinubog ng aking kapaligiran. At siyempre, hindi lamang ito personal kong kapaligiran; labis ding nabaluktot ang isip ko ng media ng estado, internet, at iba pa.

Ang talagang hindi ko matiis ay kapag sinasabi ng mga FOB kung gaano ako kasuwerteng lumipat sa China nang bata. Kung gaano ako kasuwerteng maging ‘Caucasian Chinese.’ Ayaw kong sabihing ‘American ako’ o ‘Chinese ako.’

Kung umabot ka rito, salamat sa pagbabasa. Alam kong may ilan sa inyong makauugnay.