Op 17 juli 2019 hield het Ministerie van Openbare Veiligheid in Beijing een persconferentie. Het kondigde aan dat twaalf maatregelen ter vergemakkelijking van immigratie, uitreis en binnenkomst die in delen van zestien provincies en steden waren beproefd, vanaf 1 augustus landelijk zouden worden ingevoerd. Volgens het nieuwe beleid kan een buitenlander permanente verblijfsstatus aanvragen als die voldoet aan de normen voor functie, verblijfsduur, salaris en belasting.
Officieel WeChat-account: ExpatRights （微信公众号）
Volgens eerdere voorschriften konden vier soorten buitenlanders permanent verblijf, de ‘Chinese green card’, aanvragen: via werk, investering, bijzondere bijdragen en hereniging met familieleden.
Een aanvrager op basis van werk moest aan bepaalde eisen voor het type werkgever en functieniveau voldoen. De aanvrager moest specifiek een functie bekleden bij bijvoorbeeld de Staatsraad of een volksregering op provinciaal niveau, een belangrijke universiteit of hogeschool of een hoogtechnologisch bedrijf. Daarnaast moest de aanvrager minstens plaatsvervangend algemeen directeur, plaatsvervangend fabrieksdirecteur of een functie met een vergelijkbare senior titel bekleden of gelijkwaardig worden behandeld. Een aanvrager op basis van bijzondere bijdragen moest een grote en buitengewone bijdrage aan China hebben geleverd en speciaal door China nodig zijn. Basketbalster Marbury verkreeg precies via dit kanaal een ‘Chinese green card’.
Het nieuwe beleid heeft de drempel verlaagd voor aanvragers in de categorieën werk en bijzondere bijdrage. De volgende drie categorieën buitenlanders komen nu voor een aanvraag in aanmerking:
1) hooggekwalificeerd buitenlands talent;
2) buitenlanders die vier opeenvolgende jaren in China hebben gewerkt, elk jaar ten minste zes maanden in China hebben gewoond, in het voorgaande jaar een jaarsalaris van ten minste zesmaal het plaatselijke gemiddelde salaris van stedelijke werknemers hebben verdiend en jaarlijks meer dan 20 procent van hun jaarsalaris aan individuele inkomstenbelasting hebben betaald;
3) Personen van Chinese afkomst met een buitenlandse nationaliteit die een doctoraat hebben behaald of ten minste vier opeenvolgende jaren in nationale belangrijke ontwikkelingsgebieden in China hebben gewerkt en elk jaar minimaal zes maanden in China hebben gewoond.
Van de drie nieuwe categorieën verbreden categorie 2 en 3 de reikwijdte van aanvragers op basis van werk en omvatten zij een relatief brede groep mensen.
Door opname van talentcategorie 2 zijn de eerdere eisen aan het type werkgever en functieniveau voor aanvragers op grond van werk vervallen, waardoor het aantrekken van buitenlands talent beter aansluit bij marktbeoordeling en vraag. Sindsdien kan ook een buitenlander met een functie bij een gewoon bedrijf, zonder hogere titel of leidinggevende positie, permanente verblijfstatus aanvragen.
Erkenning als talentcategorie 3 vereist specifiek de identiteit van een Chinees met een buitenlandse nationaliteit. Voor deze groep gelden veel minder strenge eisen dan voor andere buitenlanders: een Chinees met buitenlandse nationaliteit hoeft alleen een doctoraat te hebben of te voldoen aan eisen rond werk, verblijfsduur en locatie, zonder hoog salaris of hoge belastingafdracht.
De in de vereiste genoemde ‘nationale belangrijke ontwikkelingsgebieden’ moeten nog worden verduidelijkt. Met verwijzing naar de reikwijdte van proefgebieden omvatten belangrijke ontwikkelingsgebieden doorgaans vrijhandelszones, nationale demonstratiezones voor zelfstandige innovatie, demonstratiezones voor uitgebreide innovatiehervorming en nieuwe zones op staatsniveau.
Talentcategorie 1 kan worden gezien als een uitbreiding van de categorie aanvragers met bijzondere bijdragen, met een beperktere groep personen dan categorie 2 en 3. Momenteel zijn de normen per plaats voor erkenning van ‘buitenlands talent van hoog niveau’ grotendeels vergelijkbaar, met kleine verschillen. Over het algemeen kan buitenlands talent van hoog niveau in vier groepen worden verdeeld:
1) bekende prijswinnaars of finalisten van wervingsprogramma’s voor hooggekwalificeerd talent;
2) bekende deskundigen en wetenschappers;
3) uitstekende en gespecialiseerde talenten in ondernemingen;
4) andere speciale talenten met bijzondere deskundigheid die wegens een lokaal tekort dringend nodig zijn.
De zogenoemde ‘uitstekende talenten en vakmensen in ondernemingen’ zijn in de praktijk vooral hogere managers, technisch talent en belangrijke onderzoekers in staatsbedrijven, hightechbedrijven, multinationals, bepaalde ondernemingen met buitenlands kapitaal en andere grotere ondernemingen met een hoger quotum.