Mga Dayuhan sa mga Chinese Hotel

Ilang linggo ang nakaraan, pumasok ang anak kong babae sa bagong boarding school mula Lunes hanggang Biyernes. Sa unang weekend niya sa bahay, ibinahagi niya ang sama ng loob sa ilang tila arbitraryong tuntunin para sa boarder. Bagama’t hindi raw malaki ang epekto sa kanya at malamang masusunod niya, tinanong pa rin niya kung ‘bakit’.

Lalong uminit ang talakayan habang ipinaliliwanag ng ama niya na minsan ay may mga tuntunin sa buhay na walang saysay ngunit kailangan pa rin nating sundin. Patuloy siyang hindi sumang-ayon at nagtanong ng ‘bakit,’ at idinagdag na kung walang saysay ang tuntunin, kung nagdidiskrimina ito sa isang grupo, hindi ba trabaho nating kuwestiyunin at subukang baguhin iyon. Tahimik akong nakinig sa talakayan nila, at nakaramdam ng pagmamalaki na sa edad 15 ay sapat ang tiwala niya upang hamunin at simulan ang kinakailangang pagbabago.

Princemountain Translation Services

TCHINAJOBS

Lalong nainis ang ama niya at binanggit ang current affair sa ilang bansa sa ibang lugar—mga taong ayaw magsuot ng face mask o mag-social distance dahil ‘anong karapatan ng iba na sabihin kung ano ang gagawin nila.’ Agad sumagot ang anak kong babae na may dahilan ang pagsusuot ng mask at social distancing. Pinoprotektahan mo ang sarili at iba, kaya hindi arbitrary ang tuntunin, wala siyang problema sa gayong patakaran, at sumang-ayon siyang malamang na kinokontra lamang ng mga humahamon dito ang lahat ng bagay. Mapagtalo at salungat para lamang maging gayon.

Habang nagpapatuloy ang talakayan, tumingin sa akin ang anak kong babae at nagsabi, 'Talaga bang wala kang sasabihin? Buong buhay mo akong tinuruang kuwestiyunin ang mundo, higit na unawain ito, at ipaglaban ang sarili ko at ang iba kapag pakiramdam kong may mali.' Totoo ang pakiusap niyang suportahan ko siya, at tinanong ko ang asawa ko kung ano ang palagay niya sa mga babaeng ipinaglalaban ang karapatan sa edukasyon. Kung hindi ipinaglaban ng mga lola natin ang karapatang ito at hindi hinamon ang mga 'pamantayan' noon, magkakaroon ba ang anak natin ng karapatan sa edukasyong tinatanggap niya ngayon? Bilang isang Montessorian na nagpalaki sa mga anak ko ayon sa mga prinsipyo ng Montessori, napakalapit nito sa puso ko. Si Dr. Montessori ang unang babaeng physician sa Italy. Ipinaglaban niya ang karapatang mag-aral ng medisina at dumanas ng matinding pagtutol mula sa lipunan dahil dito. Ngunit nagpatuloy siya at, gaya ng maraming ibang babae noon, tumulong siyang magbukas ng bagong landas para sa mga babae ngayon.

Lumipas ang ilang linggo. Kahapon, nagpasiya kaming mag-book ng hotel nang ilang gabi sa kalapit na mountain resort sa National Day break. Nag-log in ako sa Ctrip at nag-book, ngunit pagkakapindot ko sa ‘bayaran’ ay nakita kong para lamang sa mga bisita mula mainland China ang kuwarto. Dalawampu't dalawang taon na akong nakatira sa China at alam kong walang koneksiyon sa lokal na PSB ang ilang mas maliliit na hotel upang irehistro ang mga dayuhang bisita. Kaya mas malaking five-star hotel ang pinili namin, na may room rate na mahigit 1,500 RMB bawat gabi. (长泰唐宋花仙谷度假山庄) Tinawagan ng asawa ko ang hotel tungkol sa tala at sinabing hindi pinahihintulutang manatili ang mga dayuhan sa ‘sensitibong panahong ito ng Coronavirus.’ Ipinaliwanag niyang hindi ako umalis sa China mula sa huli kong pagpasok noong Enero 4, 2020, na nakatatak sa pasaporte ko. Sinabi nila, ‘Paumanhin, iyan ang mga tuntunin. Hindi kami ang gumagawa ng mga ito; galing ang mga ito sa lokal na PSB.’

Ibinaba ng asawa ko ang telepono at sinabing, ‘Hindi ka puwedeng pumunta.’ Tiningnan ko siya at naisip ang anak namin at ang napag-usapan namin ilang linggo na ang nakalipas. Walang katuturan ang tuntuning ito. Mahigit siyam na buwan na akong hindi umaalis sa China. Hindi ako nakapunta sa anumang ‘high-risk’ area. Kasama ko sa bahay ang asawa at mga anak kong papayagang lahat na pumunta sa hotel dahil mga mamamayang Chinese sila, samantalang ako ay didiskriminahin dahil lamang ‘dayuhan’ ako. Tinanong ko siya kung sa palagay niya ay katanggap-tanggap ang tuntuning ito. Sinabi niyang ‘hindi’ at agad niyang naunawaan ang ibig kong sabihin. Tinawagan niya ang lokal na Chengtai PSB, na nagkumpirmang mayroon ngang tuntuning hindi pinapayagang tumuloy sa mga hotel ang mga dayuhan dahil sa coronavirus. Gayunman, ipinaliwanag niyang hindi ako umalis sa China at idinagdag na hindi ba dapat ang tuntunin ay ‘Sinuman, anuman ang nasyonalidad, na naglakbay mula sa labas ng China sa nakaraang 14 na araw/isang buwan/tatlong buwan’ sa halip na ‘Mga Dayuhan. Wakas.’ Sumang-ayon ang opisyal na sumagot at sinabing, hangga't mapatutunayan ng papeles ko—entrance stamp at health code—na hindi ako umalis sa bansa, walang magiging problema.

Muli naming tinawagan ang hotel at ipinaliwanag ang conversation sa PSB. Sinabi pa rin nilang hindi!

Makalipas ang ilang minuto, tumawag ang Ctrip at sinabing hindi kami pahihintulutang tumuloy kung may ‘dayuhan’ sa grupong naglalakbay sa hotel.

Galit na galit ako! Anong siglo na ba tayo? Ano ang lohika sa likod ng tuntuning ito? Kaya pahihintulutang manatili ang mga Chinese na naglakbay mula sa ibang bansa—na mas malaking risk kaysa sa aking nanatili sa China sa buong coronavirus pandemic—ngunit tinatanggihan ako dahil lamang dayuhan ako?

Iginiit kong bilang international platform ay hindi dapat kinukunsinti ng Ctrip ang arbitrary at walang-katuturang tuntuning ito. Sumagot sila ng ‘Paumanhin’ at bibigyan ako ng 200 RMB voucher bilang paghingi ng tawad. Sinabi rin nilang isang ibang hotel sa lugar ang nagsabing maaari akong manatili roon kung ipapakita ko ang lahat ng papeles. Sagot ko: Siyempre ipapakita ko ang papeles! Alam kong sensitibong panahon ito at hindi ako rebeldeng humahamon sa makatuwirang patakaran! Ngunit gusto namin ang kuwartong may mountain view sa family-friendly resort. Salamat sa hotel (长泰金叶大酒店) na nakakita sa kawalang-katuturan ng mga tuntunin at nakipagtulungan sa lokal na PSB upang matiyak na hindi ako madidiskrimina.

Sa lahat ng ito, naisip ko kung ano ang mangyayari kung tanggihan ang isang Chinese o anumang ibang nationality sa isang hotel sa ibang bansa dahil lamang sa kanilang nationality. Ano ang magiging reaction? Pupunta ang buong mundo sa social media upang kondenahin ang establishment! HINDI TALAGA ITO AYOS!

Mahigit 22 taon na akong nakatira at nagtatrabaho sa China. Matatas ako sa Chinese. Chinese ang pamilya ko at malaking tagahanga ako ng China at mga Chinese. Ngunit makaluma, katawa-tawa, at talagang nakadidismaya ang ganitong diskriminasyon! Ctrip, mga hotel, at lokal na awtoridad, mag-isip bago maglagay ng ganitong enerhiya sa lipunan! Unawain kung bakit umiiral ang mga tuntunin at patakaran at ipaglaban ang pagbabago kapag mali ang mga ito!

Kaya naghahanap ngayon ang pamilya namin ng bagong resort na tatanggap sa amin para sa National Day holiday. Malapit lamang, dahil sumusunod kami sa mga tuntunin at nais matiyak na hindi namin inilalagay sa panganib ang sinuman!

May-akda:Hindi pinangalanan

Gustong magbahagi ng opinyon?

Mag-iwan ng komentosa ibaba!

MarangyangPamumuhay

SKYIPTV