Bestrijd uitbuiting van expats!

Disclaimer: de afbeeldingen in dit artikel zijn afkomstig van Google en zijn niet bedoeld als commentaar op de afgebeelde personen.

Disclaimer: de afbeeldingen in dit artikel zijn afkomstig van Google en zijn niet bedoeld als commentaar op de afgebeelde personen.

Ik heet Jim en geef al meer dan vijf jaar les in debatteren, spreken in het openbaar en kritisch denken in China. Ik wilde wat tijd vrijmaken om enkele ervaringen te delen met lezers van #ExpatRights die in de toekomst misschien hetzelfde meemaken als ik hier heb ervaren.

Ik moet opmerken dat dit op geen enkele manier als juridisch advies mag dienen.

Ik zeg altijd graag tegen mensen dat ik er niet voor koos naar China te komen; China koos mij. Toen ik voor het eerst op mijn school in een buitenwijk van Los Angeles begon te werken, was bekend dat we een nieuwe campus in Shanghai zouden openen. Een jaar later kreeg ik te horen dat ik daar de leraar zou worden. Hoewel ik oorspronkelijk was aangenomen om in LA les te geven, heb ik het nare vermoeden dat het altijd al de bedoeling was mij hierheen te sturen. Toen ik het nieuws hoorde, belde ik mijn moeder in tranen, omdat ik genoot van het weer en van de leerlingen aan wie ik lesgaf.

Toen ik voor het eerst in China kwam werd duidelijk dat het management van de campus in Shanghai niet wist wat het deed. De ‘directrice’ had geen onderwijservaring maar adviseerde eerder over winkelcentra. Omdat ik aanvankelijk de enige docent was, leunden ze voor marketing, verkoop, curriculum en alles op mij. Ik zou zes maanden de school en het programma opzetten, maar tekende voor een loonsverhoging nog twee jaar bij omdat ik inclusief huisvesting meer verdiende dan in Los Angeles. Later werd dat een ernstig probleem.

Het eerste grote waarschuwingssignaal verscheen tijdens het zomerschoolprogramma, toen ik via WeChat de opdracht kreeg de leerlingen tijdens de les geen pauze te geven. Na de les kwam ik in de lobby en zag ik dertig boze mensen in het Chinees tegen het kantoorpersoneel schreeuwen! Ik wist dat de baas een geschil had met de verhuurder. Ik moet erbij zeggen dat ik slechts één kant van het verhaal hoorde, maar kennelijk was de verhuurder in gebreke gebleven bij een lening, waarna schuldeisers beslag op het pand legden. Mijn baas kreeg te horen geen huur meer aan de verhuurder te betalen. Daarop betaalde de verhuurder haar werknemers in een massagesalon niet en zei ze dat zij, als ze betaald wilden worden, mijn baas moesten ‘overtuigen’ de huur te betalen waarop zij meende recht te hebben. Het management belde vijf keer de politie, maar die weigerde zich ermee te bemoeien omdat het hen niets aanging.

Kort gezegd braken zij de deurklink af, kwamen er steeds knokploegen om ons te bedreigen en stelde de politie alleen voor elders heen te gaan. Vanuit de VS, waar de politie extreem overijverig is, schokte dit mij. Ik moest een week in een hotelkamer lesgeven terwijl we een nieuwe locatie zochten.

Uiteindelijk stabiliseerde de situatie en breidde de baas agressief uit door een nieuwe campus te openen en een nieuwe leraar aan te nemen, hoewel mijn lesrooster niet vol was. Het tweede alarmsignaal kwam toen de nieuwe leraar klaagde dat ik woonruimte had en zij niet. In plaats van haar een woonvergoeding te geven, besloot mijn baas, naar eigen zeggen ‘om eerlijk te zijn’ tegenover de nieuwe leraar, mij mijn woonruimte af te nemen met als excuus dat mijn huidige vrouw bij mij woonde! Daar had zij eerder geen probleem mee, totdat de nieuwe leraar een echte vergoeding wilde. De directeur probeerde mij ook drie maanden achterstallige huur in rekening te brengen! Dat was duidelijk absurd en illegaal en ik besefte dat het tijd was naar een ander bedrijf te gaan. Gelukkig probeerde een concurrent mij al een jaar aan te nemen en had ik binnen een week een aanbod.

Het werd echt lelijk toen ik ontslag probeerde te nemen. Na een maand opzegtermijn beweerde ze dat mijn overeenkomst me tot honderdduizenden RMB schadevergoeding verplichtte als ik stopte en stuurde ze een rooster waarmee ik nog vier maanden na mijn geplande vertrek moest werken. Zelfs de baas in Los Angeles probeerde me een schuldgevoel aan te praten om de zomer door te werken. Extra pijnlijk omdat diezelfde baas mijn moeder telefonisch beloofde dat er in Shanghai goed voor mij zou worden gezorgd — duidelijk ver van de waarheid.

De ‘directrice’ in Shanghai verbrak alle communicatie met mij, zei dat ze haar advocaat achter mij aan zou sturen en liet vervolgens medewerkers met mij communiceren. Op advies van een advocaat verscheen ik vroeg op het werk en gaf die maand al mijn lessen, zodat ze geen reden had mij te bestraffen. De dag vóór de dertigste dag stuurde ze via WeChat dat ik de volgende dag mijn ontslagpapieren moest komen ophalen.EINDELIJK VRIJ!

Door mijn ervaring en die van andere buitenlandse leraren die zich aan het management in Shanghai hadden gebrand, kon men geen nieuwe leraren meer aannemen en sloot de vestiging in Shanghai kort daarna. Ik heb nu een managementfunctie bij een nieuw bedrijf dat vorig jaar in Shanghai begon en ben heel tevreden. Ik heb er geen spijt van dat ik voor mezelf opkwam tegen een directeur die leraren duidelijk niet respecteerde en dacht iedere mogelijke wumao uit ze te kunnen persen.

Ik denk dat veel buitenlanders niet beseffen dat ze in China een voordelige positie hebben, vooral na de recente wijzigingen in de arbeidswetgeving. Naast mijn ervaring wil ik de volgende adviezen geven:

1. Zorg altijd voor een goede ziektekostenverzekering waarmee u toegang hebt tot buitenlandse klinieken. De meeste openbare ziekenhuizen in China hebben een ‘VIP’- of ‘World’-kliniek met Engelssprekend personeel. U weet nooit wanneer een medisch noodgeval ontstaat. Bovendien krijgen uw werkgevers hiervoor een belastingvoordeel.

2. In een eersteklas stad als Shanghai of Beijing moet u geen genoegen nemen met minder dan 20.000 RMB salaris plus ongeveer 6.000 RMB huurtoelage. In een stad met lagere kosten van levensonderhoud moet u geen genoegen nemen met minder dan 14.000 RMB.

3. Als uw werkgever zegt een ‘langdurige relatie’ met u te willen terwijl hij u voor minder dan uw waarde of gratis probeert te laten werken, is hij waarschijnlijk oneerlijk en niet betrouwbaar.

4. Zorg voor uw eigen marketing en bouw een relatie op met uw klanten. Mijn eerste baas eiste dat ik nooit met ouders sprak of hen op WeChat toevoegde, wat absurd is.

5. Dat iets in uw overeenkomst staat, betekent niet automatisch dat het afdwingbaar is. Als u iets twijfelachtigs ziet, zoals een boete van zes cijfers voor ontslag nemen, vraag een advocaat dan of de bepaling afdwingbaar is.

Ik hoop dat mijn ervaring nuttig was voor iedereen die dit leest, of op zijn minst vermakelijk. Ik wens u het allerbeste in dit prachtige land. Hoewel ik hier met grote tegenzin zes maanden zou blijven, zit ik nu in mijn zesde jaar en geniet ik ervan, na deze eerste hobbel.

Ik wens u het allerbeste.

Afbeeldingsbronnen:

Wikipedia, www.englishfirst.com,

www.chinadaily.com.cn,

www.soranews24.com, www.unitedlocksmith.net,

www.whatnottoyell.com, www.philosophytalk.org,

www.freepik.com, www.geneaziemke.com

Wilt u een mening delen?

Laat hieronder een reactie achter!

Bezoek ons: