Labanan ang Pagsasamantala sa mga Expat!

Paunawa: Ang mga larawan sa artikulong ito ay mula sa Google at hindi nilalayong magbigay ng anumang puna tungkol sa mga taong nasa mga ito.

Paunawa: Ang mga larawan sa artikulong ito ay mula sa Google at hindi nilalayong magbigay ng anumang puna tungkol sa mga taong nasa mga ito.

Jim ang pangalan ko at mahigit limang taon na akong nagtuturo ng debate, public speaking, at critical thinking sa China. Naisip kong maglaan ng oras mula sa iskedyul ko upang ibahagi ang ilan sa mga karanasan ko sa mga mambabasa ng #ExpatRights na maaaring sa hinaharap ay dumanas ng ilan sa mga naranasan ko rito.

Dapat kong banggitin na hindi ito dapat ituring na anumang uri ng legal na payo.

Palagi kong sinasabi sa mga tao na hindi ko piniling pumunta sa China; pinili ako ng China. Nang una akong magtrabaho sa paaralan sa suburban Los Angeles, alam na magbubukas kami ng bagong campus sa Shanghai. Makalipas ang isang taon, sinabi sa aking ako ang magiging guro roon. Bagaman orihinal akong kinuha upang magturo sa LA, malakas ang hinala kong plano na talaga nilang ipadala ako rito. Nang marinig ko ang balita, umiiyak kong tinawagan ang nanay ko dahil gusto ko ang panahon at mga estudyanteng tinuturuan ko.

Nang una akong dumating sa China, naging malinaw sa akin na walang ideya ang management ng Shanghai campus sa ginagawa nila. Walang background sa education ang ‘Principal’; consultant siya dati sa pag-design ng shopping mall. Umasa sila sa akin para gawin ang halos lahat dahil ako lamang ang teacher sa simula. Marketing, sales, curriculum idea, lahat. Bagaman dapat anim na buwan lamang ako roon upang i-set up ang school at program, pumayag akong pumirma para sa dalawa pang taon kapalit ng raise dahil mas malaki ang kinikita ko kaysa sa Los Angeles kapag isinasama ang additional benefit gaya ng housing. Ngunit kalaunan ay magiging seryosong problema iyon.

Lumitaw ang unang malaking babala noong programa sa summer school nang makatanggap ako sa WeChat ng mensaheng huwag bigyan ng pahinga ang mga estudyante sa klase. Pagkatapos ng klase, lumabas ako sa lobby at natuklasang 30 galit na tao ang sumisigaw sa Chinese sa mga kawani ng opisina! Alam kong may alitan ang boss sa nagpapaupa. Dapat kong linawin na isang panig lamang ng kuwento ang naririnig ko, ngunit tila hindi nakabayad sa utang ang nagpapaupa kaya sinamsam ng mga creditor ang property. Sinabihan ang boss ko na huwag nang magbayad ng renta sa nagpapaupa, kaya gumanti ito sa pamamagitan ng hindi pagpapasahod sa mga empleyado niya sa isang massage parlor at pagsasabi sa kanila na kung gusto nilang mabayaran, kailangan nilang ‘hikayatin’ ang boss ko na bayaran ang rentang pinaniniwalaan niyang utang sa kanya. Limang beses tumawag ng pulis ang management, at tumangging makialam ang pulis dahil hindi raw nila iyon saklaw.

Sa maikling salita, sinira nila ang handle ng pinto, patuloy na dumating ang mga goon upang bantaan kami, at ang tanging tugon ng pulis ay imungkahing pumunta kami sa ibang lugar. Dahil mula ako sa United States, kung saan sobra ang sigasig ng pulis, talagang nagulat ako! Kinailangan kong magturo sa hotel room nang isang linggo habang naghahanap kami ng bagong location.

Kalaunan ay nagsimulang maging matatag ang sitwasyon at agresibong nagpalawak ang boss sa pagbubukas ng bagong campus at pagkuha ng bagong guro kahit hindi pa puno ang iskedyul ng klase ko. Lumitaw ang ikalawang babala nang ireklamo ng bagong guro na may pabahay ako ngunit siya ay wala. Sa halip na bigyan siya ng housing allowance, nagpasiya ang boss na—sa sarili niyang salita, ‘upang maging patas’ sa bagong guro—alisin ang aking pabahay sa dahilang nakatira na sa akin ang magiging asawa ko! Wala siyang problema rito dati hanggang humiling ang bagong guro ng wastong allowance. Sinubukan din akong singilin ng principal ng tatlong buwang atrasadong upa! Malinaw na katawa-tawa at ilegal ito, kaya napagtanto kong panahon nang lumipat sa ibang kompanya. Mabuti na lamang at isang taon na akong kinukumbinsi ng kakompetensiya na lumipat, at may job offer na ako makalipas ang isang linggo.

Talagang pumangit ang mga bagay nang subukan kong magbitiw. Matapos magbigay ng isang-buwang notice, sinabi niyang may nakasaad sa kontrata ko na kailangan kong magbayad ng daan-daang libong RMB na damages kung aalis ako, at pinadalhan ako ng schedule kung saan magtatrabaho pa ako nang apat na buwan matapos ang plano kong resignation date. Pinilit pa ako ng boss sa Los Angeles na makonsensiya at magtrabaho sa buong summer. Lalo itong nakakagalit dahil ipinangako ng boss na ito sa ina ko sa phone ko na aalagaan ako sa Shanghai, at malinaw na napakalayo nito sa katotohanan!

Pinutol ng ‘Principal’ sa Shanghai ang lahat ng communication sa akin, sinabing ipahahabol niya ako sa kanyang abogado, at sa halip ay mga staff member ang ipinakipag-usap niya sa akin. Sinunod ko ang payo ng abogado at maagang pumasok sa trabaho at itinuro ang lahat ng klase ko sa buwang iyon upang wala siyang dahilan na parusahan ako. Isang araw bago ang ika-30 araw, nakatanggap ako ng mensahe niya sa WeChat na kailangan kong pumasok kinabukasan upang tanggapin ang release paper ko.MALAYA NA SA WAKAS!

Dahil sa karanasan ko, pati ng iba pang dayuhang gurong pinahirapan ng management sa Shanghai, naging imposible para sa kanila na kumuha pa ng mga guro at hindi nagtagal ay nagsara ang branch sa Shanghai. Nasa management position na ako ngayon sa isang bagong kumpanyang nagsimulang mag-operate sa Shanghai noong nakaraang taon, at masaya ako sa kalagayan ko. Hindi ko pinagsisisihang ipinagtanggol ko ang sarili ko laban sa isang Principal na malinaw na walang respeto sa mga guro at inakalang mapipiga niya sa kanila ang bawat posibleng wumao.

Sa palagay ko, maraming dayuhan ang hindi nakapapansing nasa advantaged position sila sa China, lalo na matapos ang mga kamakailang pagbabago sa employment law. Kasama ng karanasan ko, nais kong mag-alok ng mga sumusunod na payo:

1. Laging tiyaking mayroon kang de-kalidad na health insurance na nagbibigay ng access sa mga foreign clinic. Karamihan sa pampublikong ospital sa China ay may "VIP" o "World" clinic na may kawani na nagsasalita ng Ingles. Hindi mo alam kung kailan magkakaroon ng medical emergency. Bukod dito, nakatatanggap ng tax benefit ang employer mo para rito.

2. Sa first-tier city gaya ng Shanghai o Beijing, huwag tumanggap ng sahod na mas mababa sa 20,000 RMB + rent stipend na humigit-kumulang 6,000 RMB. Sa lungsod na mas mura ang pamumuhay, huwag tumanggap ng mas mababa sa 14,000 RMB.

3. Kung sinasabi ng employer na gusto nilang magkaroon ng "pangmatagalang relasyon" sa iyo habang pinagtatrabaho ka nang mas mababa sa halaga mo o nang libre, malamang na hindi sila tapat at hindi mapagkakatiwalaan.

4. Tiyaking ginagawa mo ang sarili mong marketing at bumubuo ng ugnayan sa mga kliyente. Iginiit ng una kong boss na huwag akong makipag-usap sa mga magulang o idagdag sila sa WeChat, na kabaliwan.

5. Hindi nangangahulugang maipatutupad ang isang bagay dahil nasa kontrata. Kung may kuwestiyonableng probisyon, gaya ng six-figure penalty sa pagbibitiw, kumonsulta sa abogado kung maipatutupad iyon.

Umaasa akong nakatulong o kahit nakaaliw sa mga mambabasa ang karanasan ko. Hangad ko ang pinakamabuti para sa inyong lahat sa kahanga-hangang bansang ito. Dapat sana akong manatili rito nang atubiling anim na buwan, ngunit nasa ikaanim na taon na ako at gustong-gusto ko ito matapos ang unang balakid.

Hangad ko ang pinakamabuti para sa iyo.

Mga source ng larawan:

Wikipedia, www.englishfirst.com,

www.chinadaily.com.cn,

www.soranews24.com, www.unitedlocksmith.net,

www.whatnottoyell.com, www.philosophytalk.org,

www.freepik.com, www.geneaziemke.com

Gusto mong magbahagi ng opinion?

Mag-iwan ng komento sa ibaba!

Bisitahin kami: