Ik wil het Chinese equivalent van een identiteitskaart
China lijkt een soort paradijs van plastic kaarten. Voordat ik hier kwam wonen, had ik volgens mij nooit meer dan drie plastic kaarten: een bankpas, een creditcard en mijn rijbewijs. Nu heb ik drie bankpassen, twee tankkaarten, een elektriciteitskaart, een metro-/buskaart, mijn werk-ID en twee geheimzinnige kaarten van de overheid. Ik heb de drie kaarten van vóór mijn komst nog steeds, wat betekent dat ik er nu minstens dertien heb. Misschien ben ik er gemakkelijk nog een paar vergeten.
Een van de door de overheid afgegeven kaarten blijkt voor sociale zekerheid te zijn en de andere is mijn werkvergunning voor buitenlanders.
Toen ik de nieuwe glanzende werkvergunningskaart kreeg verzekerde mijn werkgever dat dit een multifunctioneel wonder was, ‘exact gelijk’ aan de identiteitskaart van een Chinees. Ik probeerde er meteen mee naar Tianjin te gaan en kwam tot het loket op station Beijing South. Een kaartje uit een automaat kopen zoals een Chinees mislukte natuurlijk. De overigens charmante loketmedewerkster wist niet waarvoor de kaart diende.
Toen ik de volgende dag in Tianjin aankwam bleek het nutteloos bij hotelinchecken; bij mijn registratie toonde de lokale politie er totaal geen belangstelling voor.
Dat brengt me bij de kern van deze kleine tirade: hoewel ik meer plastic heb dan ik ooit kan gebruiken, verlang ik nog steeds naar meer.
Wat ik werkelijk wil is een identiteitskaart die exact gelijk is aan die van een Chinees staatsburger.
Voortdurend uw paspoort bij u dragen is gewoon krankzinnig. Ik droeg vroeger een fotokopie bij me, maar enkele vrienden hebben daar problemen mee gehad, en wanneer de beveiliging wordt aangescherpt, moet u ook uw woonregistratie bij u dragen.
Een paspoort is een heel duur document. Het mijne kostte meer dan $300. Een paspoort verliezen veroorzaakt enorme problemen, niet alleen met visa maar ook op allerlei andere manieren. Alleen een dwaas zou het overal mee naartoe nemen!
Maar het gaat niet alleen om risico's, ongemak en kosten. Wanneer ik naar de bank ga, een trein neem of mij online ergens voor probeer aan te melden, wil ik hetzelfde worden behandeld als ieder ander. Ik wil dat het voor de receptionist of baliemedewerker zo eenvoudig mogelijk is mijn zaak af te handelen.
Het is al moeilijk genoeg dat zij met mijn taalproblemen moeten omgaan, zonder ook een vreemd document te moeten verwerken. ‘Vreemd’ zijn kan erg vermoeiend zijn.
OORSPRONKELIJK VAN: http://www.globaltimes.cn/content/1101047.shtml