Ik kwam in 2011 naar China, een jonge en energieke vijftigjarige met twintig jaar onderwijservaring en een lijst onderwijspublicaties. Ik was vol enthousiasme, toewijding en inzet.
Officieel WeChat-account: ExpatRights （微信公众号）
Tien jaar later heb ik een langdurige Chinese vriendin en een fijn huurhuis in een prettige buurt waar de lokale Chinezen me redelijk goed kennen en altijd vriendelijk tegen me zijn geweest.
Ik ben de eerste basisschoolleraar in China die activiteitsgerichte leerprogramma's geeft. In die hoedanigheid heb ik binnen de provincie trainingsprogramma's op scholen geleid en ben ik uitgenodigd presentaties te geven aan Chinese leraren Engels in het lokale district.
In april van dit jaar tekende ik, zoals de afgelopen acht jaar, een nieuw contract met mijn school voor september 2019 tot juni 2020. In mei gaf ik mijn paspoort aan HR van de school om mijn verblijfsvergunning tot juli 2020 te verlengen, opnieuw iets wat ik de afgelopen acht jaar heb gedaan.
Stel u mijn schok, verbazing en ontzetting voor toen ik eind mei naar HR werd geroepen en te horen kreeg dat ik op mijn volgende verjaardag te oud zou zijn om in China les te geven. Op 9 februari 2020 bereik ik de respectabele leeftijd van zestig. De ene dag ben ik een gerespecteerde en waardige leraar, de volgende word ik afgedankt als iemand die niets van waarde meer aan het onderwijs in China kan bijdragen.
Voor mij zijn de gevolgen veel erger dan het verlies van een baan. Ik verlies ook mijn geliefde en het land dat de afgelopen tien jaar mijn thuis was: China.
ExpatRights.org