Sunita Tamang zei dat haar moeder zich zorgen maakte over haar huwelijkskansen.
Officieel WeChat-account: ExpatRights （微信公众号）
Met een klein inkomen uit de landbouw had de 22-jarige vrouw uit Lamjung weinig ruimte om aan trouwen te denken. Toen ontmoette ze Bharat Tamang uit dezelfde plaats, die haar alles over China vertelde: lucratieve banen, uitstekende voorzieningen en een rood paspoort dat ook zij kon krijgen als ze met een Chinees staatsburger trouwde.
‘Eerst was ik niet overtuigd, maar hij bleef aandringen en ik begon te denken dat het niet alleen voor mij, maar ook voor mijn moeder gunstig kon zijn,’ zei Sunita over het gesprek met Bharat, die haar huwelijk zou regelen met een Chinese man die ze nog nooit had ontmoet. ‘Ik had hier geen behoorlijk werk, dus stemde ik ermee in.’
Bharat bracht Sunita naar een vrouw die haar overtuigde dat dit een goede kans voor haar was. De vrouw bracht haar vervolgens naar Kathmandu, waar zij in het huis van een gezin in Tokha verbleven. Sunita werd voorgesteld aan Rina Tamang, die vloeiend Mandarijn sprak. In de volgende tien dagen in Tokha liet Rina Sunita via sociale media foto's van haar mogelijke bruidegom zien.
‘Ze regelde een ontmoeting met de man, die vanuit China was gekomen om te trouwen,’ zei Sunita. ‘We ontmoetten elkaar met z’n drieën in de BG Mall in Gongabu. Na een gesprek met hem zei Rina dat ik alle voor het huwelijk vereiste documenten moest regelen.’
Sunita had nooit echt met de man, Qin Liyang uit Hubei, gesproken, maar stemde ermee in met hem te trouwen op basis van de verhalen die anderen haar hadden verteld. Nadat alle nodige documenten klaar waren, kreeg ze een ticket voor 28 augustus en moest ze de vlucht van 16.00 uur naar Guangzhou nemen, op weg naar Wuhan in de provincie Hubei. Maar op het laatste moment kreeg Sunita koudwatervrees.
‘Ik was bang om met iemand die ik niet eens kende naar het buitenland te gaan,’ zei ze. Ze zette haar telefoon uit, stapte nooit op het vliegtuig en keerde terug naar huis in Lamjung.
Sunita ontsnapte ternauwernood aan de nieuwste methode van mensenhandelaren in Nepal: Nepalese vrouwen, vooral uit plattelandsgebieden, naar China verhandelen door hen tot een huwelijk met Chinese mannen te verleiden. Volgens het bureau voor mensenhandelbestrijding van de Nepalese politie worden de vrouwen in China vervolgens aan andere Chinese mannen verkocht in een praktijk die ‘bruid kopen’ wordt genoemd.
Op 31 augustus arresteerde de Nepalese politie tien mensen op Tribhuvan International Airport op verdenking van mensenhandel. Onder de arrestanten waren Bharat Tamang, Rina Tamang, Amrita Gurung en Parbati Gurung — allen betrokken bij het overtuigen van Sunita om met een Chinese man te trouwen — naast vier Chinese staatsburgers en twee Nepalese vrouwen die zij als hun echtgenotes meenamen.
‘Ons onderzoek leidde tot de redding van vijf vrouwen — twee uit Lamjung en één uit Sunsari, Chitwan en Kaski,’ zei plaatsvervangend politiechef Sudheer Raj Shahi van het bureau tegen mensenhandel.
Dit was het eerste geval van ‘bruid kopen’ sinds 2015, toen de politie zes vrouwen uit vergelijkbare situaties redde: vijf gingen naar Zuid-Korea en één naar China. Ditmaal waren alle vrouwen op weg naar Hubei, een kleine, door land omsloten provincie in Centraal-China.
‘Thuis in Tokha trainde Parbati meisjes om de perfecte bruid voor Chinese mannen te worden, terwijl Rina als tussenpersoon werkte omdat zij Nepalees en Mandarijn sprak,’ zei Shahi.
Chinese mannen betalen ongeveer 1,5 miljoen roepie om met Nepalese vrouwen te trouwen, aldus hoofdcommissaris Ishwar Babu Karki van het Bureau voor bestrijding van mensenhandel. Zij geven potentiële bruiden ook weelderige geschenken ter waarde van maximaal 60.000 roepie, zei hij. Dit helpt de meisjes en hun families ervan te overtuigen dat zij in China een beter leven zullen hebben.
‘Agenten kunnen families overtuigen dat hun dochters in China een luxeleven krijgen. Ik was verbaasd te horen dat één familie haar jongere dochter al had gestuurd en ook bezig was de oudere te sturen,’ zei Karki.
Het inmiddels afgeschafte Chinese ‘eenkindbeleid’ heeft geleid tot een sterk scheve geslachtsverhouding, met meer mannen dan vrouwen. In 2015 werden voor iedere 100 meisjes 113,5 jongens geboren. Door deze genderkloof vinden veel Chinese mannen moeilijk een vrouw en is de vraag naar uit het buitenland verhandelde vrouwen aangewakkerd. Zodra de vrouwen het Chinese vasteland bereiken, worden zij doorverkocht aan andere mannen die een echtgenote zoeken.
‘Vroeger werden de meeste vrouwen vanuit Cambodja en Vietnam naar China verhandeld, maar die landen hebben de regels inmiddels aangescherpt. Daarom richten mensenhandelaren zich nu op landen als Nepal, Pakistan en India,’ zei Karki.
Volgens Anjana Shakya, voorzitter van de Alliance Against Trafficking of Women and Children, kan het ook als mensenhandel worden aangemerkt wanneer iemand voor één doel naar het buitenland wordt gebracht en daar voor een ander doel wordt ‘gebruikt’.
‘Hoewel Chinese burgers Nepaleese vrouwen volgens alle wettelijke procedures meenemen, lopen deze vrouwen een groot risico als seksslaaf of onbetaalde arbeidskracht te worden gebruikt,’ zei Shakya.