CHINEES VISUM: GEEFT HET UW SOCIALE KLASSE AAN?
Dagelijks migreren veel buitenlanders naar dit nieuwe land van kansen om te werken, ondernemen, studeren of zich gewoon te vestigen. Daarom moet de vraag worden gesteld: ‘Hoeveel van ons nemen werkelijk de tijd om de Chinese visumwetten te leren?’ Buitenlanders delen elkaar heel vaak in sociale klassen in op basis van hun visumtype.
Maak kennis met de ‘buitenlander met werkvisum’: die werkt vijf tot zes dagen per week van negen tot vijf, krijgt aan het einde van iedere maand betaald, ontvangt een vast contract van de werkgever en krijgt een werkvisum, verblijfsvergunning en werkvergunning die één jaar geldig zijn. Deze persoon wordt aangemoedigd als belastingbetaler en motor van de economie. Buitenlanders in deze categorie worden via een puntensysteem op basis van inkomen, ervaring en kwalificaties verder ingedeeld in klasse A, B en C. Klasse A wordt het sterkst aangemoedigd; klasse B wordt aangemoedigd maar nauwlettend gevolgd [ESL-leraren vallen vaak in deze klasse]; klasse C wordt beperkt.
Binnen de ‘buitenlander met werkvisum’ zijn verschillende rangschikkingen van sociale klasse te zien. Buitenlanders van klasse A zijn volgens de autoriteiten toptalenten. Hun visumverwerking kan binnen enkele dagen worden voltooid. Zij genieten verschillende aanvullende voordelen van de visumautoriteiten. Buitenlanders van klasse A zijn dun gezaaid en lopen onder ons terwijl zij hun identiteit verbergen. Buitenlanders van klasse B staan weliswaar lager dan die van klasse A, maar worden nog steeds aangemoedigd omdat zij inkomstenbelasting binnenbrengen. Buitenlanders met een werkvisum worden volgens een puntensysteem ingedeeld: hoe hoger de score, hoe hoger de klasse.
Dan is er de ‘buitenlander met zakenvisum’, verdeeld in ‘legaal’ en ‘illegaal’. De legale variant heeft werkelijk een bedrijf in China of is daadwerkelijk voor zaken uitgenodigd, accepteert de verblijfsduur, handelt zaken af en vertrekt. De illegale variant heeft geen bedrijf op eigen naam en is niet werkelijk uitgenodigd om met het uitnodigende bedrijf zaken te doen, maar krijgt een zakenvisum omdat een werkvisum onmogelijk lijkt. Door de beperking tot dertig à negentig dagen vrezen deze buitenlanders vaak de extra kosten van uit- en inreizen.
Alleen bepaalde soorten buitenlanders kunnen zo'n visum behouden als ze van plan zijn langere tijd in China te blijven. Andere buitenlanders die zulke kosten niet kunnen blijven dragen, keren uiteindelijk naar huis terug.
Naast ‘de buitenlander met een studentenvisum’ bestaat ‘de buitenlander met een echtgenotenvisum’, eveneens verdeeld in twee subcategorieën: Q1 en Q2. Een echtgenoot met een Q1-visum mag maximaal één jaar in het land blijven voordat het visum moet worden verlengd. Met een Q2-visum geldt maximaal 180 dagen, waarna de persoon het land moet verlaten en opnieuw binnenkomen.
Dit visumtype is volgens sommigen het sluwste: u mag China in trouwen, maar zodra het echtgenotenvisum actief is mag u niet werken. Om te werken moet u uw status als echtgenoot opgeven en uzelf als belastingbetalende werknemer identificeren. Is dat niet door en door sluw?
Dit is de 21e eeuw, waarin zowel mannen als vrouwen aan het huishouden bijdragen. Een werkverbod voor een echtgenoot maakt een buitenlandse vrouw met echtgenotenvisum tot huisvrouw en een buitenlandse man met zo'n visum onbekwaam om in de basisbehoeften van zijn gezin te voorzien.
Het echtgenotenvisum lijkt binnen de laagste sociale klasse te vallen. Onlangs wordt zelfs over buitenlanders met een studentenvisum gedebatteerd: moeten studenten mogen werken? Er zijn echter geen gesprekken gevoerd over werk voor buitenlanders met een echtgenotenvisum. Buitenlanders blijven leven binnen de bubbel van hun sociale klasse, waar ze ook terechtkomen.