DE PIJN VAN TROUWEN MET EEN CHINEES

Liefde wordt nooit gepland of voorspeld; ze ontstaat gewoon. Plaats of ras vormt geen beperking. Liefde overstijgt alle grenzen en laat zich niet binden door regels, wetten en persoonlijke meningen. Waarom lijkt liefde op het Chinese vasteland dan toch onder druk te staan? Waarom gelden er vaste regels en beperkingen voor verliefdheid tussen buitenlanders en plaatselijke Chinezen?

Waarom worden echtparen verscheurd tussen erkenning als gezin en slechts te worden gezien als een buitenlander die met een lokale Chinees is getrouwd? Gaat het overal ter wereld zo? Zal dit in China in de verre toekomst ook zo zijn? Is dit een strategische zet van de autoriteiten om gemengde huwelijken op het vasteland te beperken? De prijs die u betaalt wanneer u verliefd wordt op een lokale Chinees.

Op 14 januari 2019 van 19:30 tot 21:00 uur hield Kyle Hadfield, een Canadees die al dertien jaar in China woonde, een zeer persoonlijk gesprek met Chinezen en andere buitenlanders over de prijs die hij betaalt voor verliefdheid op zijn plaatselijke Chinese vrouw uit Hunan, met wie hij drieënhalf jaar getrouwd was. Het gesprek richtte zich op zijn huwelijkservaringen in China, de vooroordelen die hij zag toen hij die ervaringen deelde in de hoop op verandering, en belangrijke verschillen tussen China en andere landen, vooral zijn geboorteland Canada.

Het belangrijkste punt van dit gesprek sloot echter aan bij het Chinese echtgenotenvisum en de huidige beperkingen voor buitenlanders die in het land willen blijven, een bijdrage willen leveren en tegelijk hun gezinsleven in balans willen houden.

Volgens Visa in China, een gerenommeerd visumagentschap dat tien jaar actief is, wordt het Q-visum afgegeven aan buitenlanders die met een Chinese echtgenoot of echtgenote zijn getrouwd. Het Q-visum is verder onderverdeeld in twee hoofdcategorieën: Q1 en Q2. Het Q1-visum wordt afgegeven aan familieleden van Chinese staatsburgers of van buitenlanders met permanent verblijf in China die langer dan 180 dagen in China willen blijven. Het Q2-visum wordt daarentegen afgegeven aan personen die familieleden willen bezoeken die Chinese staatsburgers zijn en in China wonen, of buitenlanders met permanent verblijf, en die maximaal 180 dagen in China willen blijven.

‘Familieleden’ betekent echtgenoten, ouders, zonen, dochters, partners van zonen of dochters, broers, zussen, grootouders, kleinkinderen en schoonouders. Kyle heeft een Q2-visum en moet elke 90 dagen het land en zijn familie verlaten. Naast terugkerende reiskosten en de vernedering als ‘weer een in- en uitreizende buitenlander’ te worden gezien ondanks familiebanden, mag men op een partnervisum niet werken.

Natuurlijk kunt u hier en daar enkele freelanceklussen doen, of zelfs een bedrijf oprichten en uw Chinese partner het gezicht van de onderneming laten zijn, wat vaak gebeurt. Maar de Chinese autoriteiten keuren dit niet goed en het kan tot zware straffen wegens visummisbruik leiden. Hoe kan een man dan zijn gezin onderhouden als hij niet mag werken? Hoe kan hij in het land blijven om voor zijn gezin te zorgen als een gezaghebbend stuk papier in zijn paspoort hem vriendelijk verzoekt elke 90 dagen te vertrekken? Hoe kan hij zijn bijdragen bewijzen?

Sommigen zeggen misschien: ‘Waarom stap je niet gewoon van het partnervisum over op een werkvisum?’; sommigen opperden dit op de door hem georganiseerde conferentie. Zulke suggesties komen vaak van mensen die losstaan van het kernprobleem, zelf niet met een Chinese partner zijn getrouwd en daarom niet lijken te begrijpen dat de kwestie rond partnervisa in China nooit helder en zwart-wit is.

Het valt niet te negeren dat het echtgenotenvisum verbetering nodig heeft. Om dit proces te helpen, blijft Kyle de kwestie aankaarten terwijl hij ook talrijke buitenlanders in hetzelfde schuitje vertegenwoordigt. Wat moet veranderen? Ten eerste moeten buitenlanders die met een lokale Chinees zijn getrouwd ook als zodanig worden erkend. Realistisch gezien hoort een echtgenoot niet elk jaar slechts een vaste tijd bij het gezin te mogen doorbrengen. Ten tweede moet er een duidelijke route komen waarmee een buitenlander die met een Chinees staatsburger is getrouwd met zo'n visum kan werken. Waarom kan een buitenlander in hemelsnaam niet werken als echtgenoot? Het is toch logisch dat beide samengaan?

Niemand stelt voor dat China andere landen en hun immigratieaanpak exact en evenredig kopieert, want hoe kan China dan het authentieke China blijven waarvan we allemaal houden? Wel wordt gevraagd het huidige visumbeleid opnieuw te beoordelen en nadere voorzieningen te treffen voor de unieke kenmerken van iedere visumzaak.

Concluderend is consistentie tussen de provincies nodig, met enige flexibiliteit omdat elke visumzaak anders kan zijn, vooral bij interraciale huwelijken op het vasteland. Kyle blijft zich voor deze zaak inzetten in de hoop dat de stem van elke buitenlandse echtgenoot eindelijk wordt gehoord. Tot die tijd betaalt hij de prijs voor zijn liefde voor een lokale Chinees. Maar de vraag is: hoort liefde zo'n prijs te hebben?

Steun #ExpatRights — deel!

Steun #ExpatRights — deel!