Galit ba Sila sa Atin?

Galit ba Sila sa Atin?

(Orihinal na isinulat tungkol sa mga Thai; 1000% lubos na naaangkop sa mga Tsino)

Tila nagmumula ang ideyang maaaring galit sa atin ang mga Thai sa mga sitwasyong hindi nasisiyahan ang ilang dayuhan sa kinalabasan. Marahil kailangan nating suriin nang mas mabuti ang mga sitwasyong ito.

  

Maraming mas batang dayuhan, lalo na ang wala pang 50 taong gulang, ang labis na nababahala sa hirap makuha ang visa na gusto nila—karaniwan, isang visa na magpapahintulot sa kanila na manirahan nang matagal sa Thailand. Inaatasan ng Thailand ang mga aplikanteng patunayang sapat ang pera nila upang tustusan ang sarili at may trabaho sila sa sariling bansa, ibig sabihin ay may dahilan silang bumalik—na, nakatutuwa, ay halos kapareho ng hinihingi ng karamihan sa mga bansang Kanluranin sa mga Thai na nag-aaplay ng katulad na visa upang bumisita! Mas madali ito noon, ngunit humigpit na at mas mahirap na ngayon. Sa mga lokal na forum, sinasabi ng ilan na ayaw ng mga Thai sa dayuhang bisita at kinamumuhian pa nga nila ang mga dayuhan, ngunit hindi iyon ang dahilan. Sa madaling salita, maraming taon nang inaabuso ng mga dayuhan ang sistema ng visa, naninirahan sa bansa gamit ang mga visang inilaan sa pansamantalang pananatili—at madalas ay ilegal na nagtatrabaho, walang work permit, o hindi nagbabayad ng buwis—na labag man lamang sa diwa ng visa at, sa pinakamasama, ilegal. Tinitiyak lamang ngayon ng mga Thai na ginagamit ang mga visa sa layuning pinaglaanan sa mga ito. Napakalaki ng industriya ng turismo sa Thailand at nais ng bansa ang pinakamaraming dayuhang bisitang kaya nitong tanggapin. Hindi iyon mangyayari kung kinamumuhian nila ang mga dayuhan!

Hinahati ang mga dumarating sa paliparan—sa kanan ang may Thai passport at sa kaliwa ang may dayuhang passport. Mas mahaba ang pila at mas mabagal ang pagproseso para sa mga may dayuhang passport. Mas maikli ang pila ng mga may Thai passport at mabilis silang nakalalampas. Nakakatawa, ganoon din kapag lumilipad ako papasok ng Auckland. Kakanan at mabilis makalalampas ang mga Kiwi at Aussie habang pumipila ang lahat ng iba pa, at maaari pang tanungin ng isa o dalawang bagay bago makapagpatuloy. Hindi gaanong naiiba ito sa malaking bahagi ng mundo. Hindi ibig sabihing galit sa inyo ang mga Thai dahil pinapapila kayo sa Immigration kasama ng ibang dayuhan!

Kapag nakarating ka sa harap ng queue sa immigration control, maaaring harapin ka ng hindi nakangiting officer na kahina-hinalang nakatitig. Ginagawa nitong katawa-tawa ang bansag na Land of Smiles. Hindi lamang ikaw ang tinititigan nila. Gaya ng officer na nagpo-process sa iyo, hindi rin nakangiti ang mga nagpo-process sa mga Thai. Gayon lamang ang mga Thai na may authority at wala itong kinalaman sa anti-foreigner sentiment.

Sa labas ng terminal, sumakay ka ng taxi at kahit pumila ka sa machine, kumuha ng automated ticket, at ginawa nang tama ang lahat, ayaw buksan ng drayber ang metro. Nang buksan niya ito, tila mas mabilis ang pagtaas kaysa nararapat. Niloloko ka niya dahil dayuhan ka, tama?! Sa malaking bahagi ng mundo, may reputasyon ang mga taxi driver sa pagsasamantala sa mga bisita. Ginagawa rin ng mga drayber sa Bangkok ang kalokohang ito sa mga Thai, at ngayong linggo ay kumalat ang video ng isang Bangkok taxi driver na nanloko ng isang Thai na sinakay niya sa paliparan. Nangyayari ito dayuhan ka man o Thai at walang kinalaman sa anumang pagkamuhi sa mga dayuhan!

Lubhang ikinabahala ng maraming dayuhan sa Bangkok ang mga ulat na hinaharass ng pulisya ang mga dayuhan sa downtown Bangkok, kinakapkapan sila, hinahalungkat ang wallet, at sinusuri pa ang call o message history sa mobile phone. Hindi alam ng karamihan sa mga dayuhan sa Thailand—bisita man o expat—ang mga karapatan nila, at kahit ang nakaaalam ay maaaring masyadong mahiyain o walang sapat na kaalaman sa lokal na wika upang gamitin ang mga iyon at tumangging magpasiyasat sa pulis. Ginawa ba ito ng pulis dahil kinamumuhian nila ang mga dayuhan? Hindi ako naniniwalang iyon ang dahilan. Matagal ko nang sinasabing isinasagawa ang mga pagsusuring ito sa pag-asang makakita ng droga. Kung may makitang nagdadala ng hindi dapat dala gaya ng ilegal na droga o prescription drug na walang reseta, maaaring arestuhin siya ng mga pulis—at makatanggap ng malaking papuri sa station dahil nakahuli ng kriminal—o hingan siya ng pera. Hindi ito tungkol sa pagkamuhi sa mga dayuhan kundi sintomas ng kasakiman at korapsiyon.

Opisyal na hatinggabi o 1 AM ang pagsasara ng bar depende sa uri nito, ngunit matagal nang binibigyan ang maraming lugar ng isang oras na palugit at pinahihintulutang magbukas hanggang 1 AM o 2 AM. Sa ilang bahagi ng bansa, eksaktong sinusunod ang batas at nagsasara ang mga bar sa hatinggabi. Sinasabi ng ilang dayuhan na inuusig sila dahil sa maagang pagsasara. Walang saysay ang gayong mga komento at mas marami itong sinasabi tungkol sa mga dayuhan sa Thailand kaysa sa anupaman. Ang totoo, binibigyan ng kaluwagan ang mga bar na madalas iugnay sa mga dayuhan sa Thailand—ang mga red-light bar sa Sukhumvit at Silom—at pinahihintulutang magbukas nang lampas sa oras na pinapayagan ng batas. Oo, talagang nakatanggap ng espesyal na pagtrato ang mga dayuhan! Madilim na ang napakaraming Thai venue pagsapit ng 1 AM. Papayagan ba nilang magbukas ang mga bar para sa mga dayuhan nang lampas sa legal na oras kung galit sila sa mga dayuhan?

Hindi maaaring magmay-ari ng lupa sa sariling pangalan ang mga dayuhan sa Thailand at may limitasyon sa bilang ng apartment sa isang gusali na maaaring pag-aari ng dayuhan. Palagay ko ay ipinatupad ang mga batas na ito upang hindi bilhin ng mayayamang dayuhan ang maraming property at itulak ang presyo lampas sa kayang bayaran ng mga lokal. Bagaman pabor ako sa open market, pabor din ako sa mga bansang kumikilos para sa pinakamabuting interes ng kanilang mamamayan—isang bagay na tila nalimutan ng maraming Western nation. Walang kinalaman sa pagkapoot ng mga Thai sa dayuhan ang pagbabawal sa mga dayuhang bumili ng property sa Thailand; inuuna lamang nito ang mga mamamayan ng bansa.

Sa restaurant, kaaya-aya ang serbisyo ng waitress sa mesa ng ordinaryong Thai, samantalang katamtaman ang serbisyo sa katabing mesa ng mga dayuhan. Galit ba ang server sa mga dayuhan? Malamang hindi. Marahil nahihirapan siyang makipag-communicate at nahihiya o naiilang. Problema ito maging sa ilang pangunahing tourist area, ngunit staffing at training/management problem iyon, hindi pagkapoot ng lokal sa dayuhan.

Sa isang Pattaya bar nang 2:45 AM, inatake ang farang customer ng <ilagay ang alinman sa bargirl / ladyboy / bar manager o owner / motorcycle taxi rider / di-kilala at masamang lokal> at binugbog hanggang kailangan ng medical treatment. Linggu-linggo sa Thai press ang ulat ng dayuhang customer na binubugbog sa bar area sa gabi. Hindi ito natatangi sa Thailand! Saanman sa mundo, hindi laging magandang kombinasyon ang alak at gabi. Wala itong kinalaman sa pagkapoot ng mga lokal sa dayuhan.

Ngunit paano naman ang katotohanang napakaraming lalaking Kanluranin ang dumaragsa sa Thailand at nakikipagtalik sa mga lokal na sex worker, na binabayaran sila sa isang gabi nang higit sa kinikita ng maraming Thai na lalaki sa isang linggo? Tiyak na galit sa atin ang mga lalaking ito dahil dinudungisan natin ang kanilang mga babae, hindi ba? Hindi ganoon ang pagtingin nila. Para sa karaniwang Thai, ang mga babaeng nagtatrabaho sa mga lugar gaya ng Patpong at Soi Cowboy ang hindi gaanong kaakit-akit at hindi gaanong kanais-nais sa bansa. Hindi nila maintindihan kung bakit kaakit-akit ang mga ito sa mga dayuhang lalaki at handang magbayad nang malaki. Isipin ang mga eroplanong puno ng lalaking Arab na dumarating sa inyong bansa at nagbabayad ng $1,000 bawat gabi upang makipagtalik sa matatabang babae mula sa inyong bansa—ganoon halos ang pagtingin ng mga Thai. Lubos na nauunawaan ng mga Thai ang bayarang sex at hindi sila galit sa mga dayuhang gumagawa nito; mas nagugulat sila sa nakikita nilang napakasamang panlasa sa mga babae. Hindi galit ang mga lalaking Thai sa mga dayuhang lalaking nagbabayad sa mga lokal na babae para sa sex, bagaman ayaw nilang makitang minamaltrato ng dayuhan ang kanilang mga babae.

Lubhang nag-aalala ang mga Thai sa face at palaging ikinukumpara ang sarili sa isa't isa. Mas maraming pera ang tipikal na Western visitor sa Thailand kaysa karaniwang Thai, at bagaman maaaring nais ng Thai ang kita o naipong yaman ng Westerner—at mainggit dito—hindi nila tayo kinamumuhian dahil dito. Para sa ilang walang prinsipyo na lokal, maaaring makita tayong madaling biktimang mapagsasamantalahan, ngunit hindi iyon poot.

Xenophobic ang mga Thai at mahusay na breeding ground ng poot ang xenophobia. Kasabay nito, nasaan ang Thailand kung walang Korean pop music, American smartphone, at Japanese food?

Pinahahalagahan ng kulturang Thai ang uniporme, awtoridad, at mga taong may influence at power. Nasa labas ng sistema ang mga dayuhan at hindi nila alam kung saan tayo ilalagay. Medyo hindi kumportable rito ang karaniwang Thai, ngunit hindi nila tayo kinamumuhian.

Kung tingin mo sa Thailand ay lugar lamang para sa murang pakikipagtalik o minamaliit mo ang Thailand at mga Thai sa pangkalahatan, malamang na kaparehong antas ng respeto ang matanggap mo. Maaaring isipin mo pang ayaw sa iyo ng mga Thai. Makipagbiro, matuto ng kaunting wika, at kapag nakilala sila, mapagtatanto mong interesado sila sa mga dayuhan sa pangkalahatan. May mga problema ang Thailand at maraming kabaliwan ang nangyayari, ngunit hindi ibig sabihin niyon na galit ang mga Thai sa mga dayuhan.